Na rysunku przedstawiono fragment biurety obrazujący poziom roztworu titranta po miareczkowaniu. Jaką ilość titranta zużyto w czasie miareczkowania?

Poprawnie wskazana objętość 15,00 ml wynika z prawidłowego odczytu poziomu cieczy w biurecie. Na rysunku menisk dolny roztworu dokładnie pokrywa się z kreską oznaczoną jako 15 ml, a to właśnie dolny menisk jest punktem odniesienia przy miareczkowaniu roztworami wodnymi. Zgodnie z dobrą praktyką laboratoryjną (GLP) i normami dotyczącymi szkła miarowego odczytu dokonuje się na wysokości oczu, tak żeby uniknąć błędu paralaksy, i zawsze względem dolnej krawędzi menisku wklęsłego. Moim zdaniem to jedna z tych rzeczy, które na początku wydają się drobiazgiem, a potem decydują o tym, czy wyniki są wiarygodne. W praktyce analizy i kontroli jakości żywności dokładne odczytanie 15,00 ml titranta może decydować o tym, czy wynik zawartości np. kwasowości, chlorków, nadtlenków albo twardości wody mieści się w wymaganiach norm PN czy specyfikacji zakładowej. Każde 0,10 ml pomyłki przy typowej miareczkowanej próbce to już zauważalne odchylenie w obliczonym stężeniu. Dlatego w technikum i w laboratoriach przemysłowych uczy się, żeby nie „dopowiadać” sobie cyfr po przecinku, jeśli menisk nie leży wyraźnie pomiędzy działkami. Jeśli menisk idealnie pokrywa się z kreską, zapisujemy wartość bez dodatkowego zaokrąglania – tu 15,00 ml. W nowoczesnych systemach kontroli jakości (HACCP, ISO 17025) taka dbałość o szczegół jest po prostu standardem: poprawny odczyt, prawidłowy zapis z odpowiednią liczbą cyfr znaczących i konsekwentne dokumentowanie wyników miareczkowania.