Mineralizacja „na sucho” próbki badanego produktu wykorzystywana jest przy oznaczaniu zawartości

Prawidłowo – mineralizacja „na sucho” jest klasyczną metodą oznaczania zawartości popiołu w żywności, czyli tzw. substancji mineralnych. W praktyce polega to na tym, że próbkę produktu najpierw dokładnie suszy się, a następnie spala w wysokiej temperaturze (zwykle 500–600°C) w piecu muflowym, aż cała materia organiczna ulegnie zniszczeniu. To, co zostaje na dnie tygla po spaleniu, to właśnie popiół – mieszanina tlenków, węglanów i innych związków mineralnych. Moim zdaniem warto to sobie skojarzyć z prostym obrazem: wszystko, co „organiczne”, spala się i znika, a składniki mineralne zostają. W laboratoriach kontroli jakości przemysłu spożywczego zawartość popiołu jest jednym z podstawowych parametrów analizy fizykochemicznej. Pozwala ocenić ogólną ilość składników mineralnych, a po dalszej analizie popiołu można oznaczać konkretne pierwiastki, np. wapń, magnez, sód, potas czy żelazo. Jest to też ważne przy ocenie zafałszowań, np. nadmierna zawartość popiołu w mące czy przyprawach może sugerować obecność domieszek niepożądanych. W normach jakości (np. PN, ISO, Codex Alimentarius) bardzo często spotyka się zapis „zawartość popiołu oznaczana metodą mineralizacji na sucho w piecu muflowym”. W technologii żywności i żywienia ta metoda jest standardem i, z mojego doświadczenia, każdy technik żywności powinien ją dobrze kojarzyć, bo pojawia się ciągle: przy zbożach, mleku w proszku, mięsie, produktach cukierniczych i wielu innych wyrobach.