Pasażer, który ma trudności w chodzeniu i potrzebuje wózka inwalidzkiego w drodze przez lotnisko, ale już w samolocie jest w stanie przejść kilka kroków i na swoje miejsce dostanie się samodzielnie jest oznaczany w dokumentacji lotniczej związanej z jego obsługą kodem niepełnosprawności

Kod WCHR to w praktyce lotniskowej i linii lotniczych jedno z najbardziej rozpoznawalnych oznaczeń dla pasażera z ograniczoną mobilnością, który potrafi samodzielnie pokonać kilka kroków, ale potrzebuje wsparcia przy przemieszczaniu się przez terminal. Moim zdaniem, to bardzo trafnie skonstruowany kod, bo od razu wiadomo, jakiego typu obsługi oczekuje dana osoba. Przykładowo, jeżeli przyjeżdża ktoś na lotnisko i zgłasza, że potrzebuje wózka inwalidzkiego tylko do przechodzenia przez terminal, ale w samolocie już sobie radzi – oznacza się go właśnie jako WCHR. Standardy IATA jasno to opisują i większość linii lotniczych oraz obsługa naziemna zna ten system kodów. W praktyce ułatwia to nie tylko życie pasażerowi, ale i personelowi – od razu wiadomo, że np. nie będzie potrzeby specjalnego noszenia pasażera na pokładzie ani używania tzw. wąskiego wózka pokładowego (aisle chair). Dobrą praktyką, z mojego doświadczenia, jest zgłaszanie takiej potrzeby już przy rezerwacji biletu – wtedy linia lotnicza ma czas, żeby wszystko odpowiednio zorganizować. Warto też wiedzieć, że są inne, bardzo zbliżone kody, ale to właśnie WCHR odpowiada sytuacji opisanej w pytaniu.