Jak nazywa się skala używana do oceny ryzyka odleżyn u pacjenta leżącego w łóżku?

Skala Norton jest uznawana za jedną z najważniejszych narzędzi w ocenie ryzyka powstawania odleżyn u pacjentów leżących w łóżku. Została opracowana w 1962 roku i od tego czasu zyskała szerokie uznanie w praktyce klinicznej. Obejmuje pięć kluczowych czynników: stan fizyczny, stan psychiczny, aktywność, mobilność oraz incontinencję. Każdy z tych czynników jest oceniany w skali punktowej, co pozwala na obliczenie ogólnego wyniku. Wyższy wynik wskazuje na niższe ryzyko rozwoju odleżyn, natomiast niższy sygnalizuje potrzebę interwencji. W praktyce, stosując skalę Norton, personel medyczny może w sposób systematyczny monitorować pacjentów, identyfikując te osoby, które są najbardziej narażone na rozwój odleżyn. Warto również podkreślić, że włączenie tej skali do rutynowych procedur oceny stanu pacjenta jest zgodne z wytycznymi World Health Organization (WHO) oraz zaleceniami Europejskiego Towarzystwa Leczenia Ran (EWMA). Dzięki temu można skuteczniej wdrażać działania prewencyjne, takie jak zmiany pozycji pacjenta, stosowanie odpowiednich materacy czy też zapewnienie optymalnych warunków pielęgnacyjnych.