Podstawowym celem rehabilitacji osób z rozpoznaną chorobą Parkinsona jest podtrzymywanie aktywności ruchowej, co w początkowym okresie choroby będzie głównie polegało na

Podstawą rehabilitacji w chorobie Parkinsona, szczególnie na wczesnym etapie, jest regularność i praktyczność podejmowanych działań. Częste spacery z jednoczesnym kontrolowaniem chodu oraz postawy ciała pozwalają na utrzymanie sprawności fizycznej, ale co ważniejsze – na budowanie właściwych nawyków ruchowych, które ograniczają ryzyko powstawania tzw. zespołów hipokinetycznych. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet zwykły spacer, ale wykonywany świadomie, z uwagą na postawę, długość kroku czy rytm, może znacząco poprawić jakość życia pacjenta. Jeszcze lepsze efekty daje łączenie tych spacerów z krótkimi ćwiczeniami równoważnymi, choćby zatrzymanie się na chwilę i wykonanie kilku ruchów w staniu. Zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Neurologicznego oraz praktykami zachodnimi, najważniejsze jest codzienne zaangażowanie osoby z chorobą Parkinsona w aktywność, która nie będzie zbyt obciążająca, ale za to będzie systematyczna i funkcjonalna. Pacjent uczy się poprawnego przenoszenia ciężaru ciała, zapobiega sztywności i minimalizuje ryzyko upadków. Moim zdaniem właśnie taka forma aktywizacji, jak kontrolowane spacery, daje najwięcej – proste rozwiązania często są najskuteczniejsze w codzienności tej choroby. Warto dodać, że rodzina i opiekunowie powinni zachęcać chorego, by nie unikał ruchu, bo to naprawdę opóźnia progresję problemów ruchowych.