Pomiar oddechu u podopiecznej należy wykonać

Pomiar oddechu bez wiedzy osoby badanej to taka trochę klasyka praktyki pielęgniarskiej i opiekuńczej. Chodzi o to, żeby uniknąć sytuacji, w której podopieczna zacznie świadomie kontrolować swój oddech – wtedy wynik może być przekłamany, bo człowiek pod wpływem stresu albo po prostu świadomości obserwacji często oddycha szybciej, wolniej lub nieregularnie. Najlepiej jest obserwować ruchy klatki piersiowej przez pełną minutę, bo krótszy czas może dać błędny wynik (np. przez chwilowe zatrzymanie oddechu czy nieregularne oddechy). Takie postępowanie jest zgodne z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego i ogólnie przyjętymi standardami w zawodzie – najpierw mierzysz tętno, a potem płynnie przechodzisz do liczenia oddechów, nie informując pacjenta o tym, żeby nie zmieniał swojego naturalnego rytmu. Z mojego doświadczenia – nawet najbardziej opanowane osoby zaczynają się spinać, jak dowiedzą się, że ktoś liczy ich oddechy. W praktyce, zwracam uwagę by patrzeć nie tylko na klatkę piersiową, ale czasem brzuch – szczególnie u osób starszych czy u dzieci, bo wtedy oddychanie przeponowe jest wyraźniejsze. Ale 60 sekund obserwacji klatki piersiowej to podstawa i pewniak na wiarygodny wynik.