Zgodnie z prawem, opiekę nad osobami starszymi powinna sprawować głównie

W polskim prawie opieka nad osobami starszymi przede wszystkim leży w gestii rodziny. Wynika to bezpośrednio z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, gdzie podkreśla się obowiązek wzajemnej pomocy, zwłaszcza między najbliższymi krewnymi. Rodzina to nie tylko rodzice i dzieci – chodzi też o wnuki, rodzeństwo, a nawet dalszych krewnych, jeśli sytuacja tego wymaga. W praktyce oznacza to, że państwo i instytucje publiczne wchodzą do akcji dopiero wtedy, gdy rodzina nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej opieki – czy to z powodów zdrowotnych, czy finansowych. Szczerze mówiąc, w polskiej kulturze dużą wagę przykłada się właśnie do opieki rodzinnej i nie jest to tylko przepis, ale też pewnego rodzaju społeczny standard. Oczywiście system wspiera osoby starsze przez pomoc społeczną, organizacje pozarządowe czy służbę zdrowia, jednak ich rola jest bardziej uzupełniająca. Z mojej perspektywy, ważne jest też to, żeby rodzina rzeczywiście angażowała się nie tylko w formalny sposób, ale też emocjonalnie i praktycznie – często wystarczy trochę zaangażowania, aby starsza osoba czuła się bezpieczna. To podejście zgodne z filozofią opieki środowiskowej, promowanej w wielu europejskich krajach.