Podopieczna uskarża się, że z powodu niedowładu kończyn dolnych straciła sens swojego życia, bo nie może chodzić na wycieczki w góry, które w przeszłości bardzo lubiła. Która potrzeba podopiecznej wymaga w tej sytuacji zaspokojenia?

W tej sytuacji prawidłowa odpowiedź to potrzeba samorealizacji. Najważniejsze, co trzeba zrozumieć, to fakt, że podopieczna nie tylko cierpi z powodu ograniczeń fizycznych, ale najbardziej doskwiera jej to, że nie może realizować swoich pasji i marzeń – w tym przypadku wycieczek górskich. Samorealizacja to coś więcej niż tylko przynależność czy akceptacja. To najwyższy poziom w hierarchii potrzeb Maslowa, gdzie człowiek rozwija swoje możliwości, spełnia się i osiąga to, co daje mu poczucie sensu życia. Branżowo mówi się, że opiekun powinien pomagać podopiecznemu odkryć nowe ścieżki samorealizacji, może na przykład inspirować do znalezienia innych pasji, które są możliwe w nowych warunkach. Praktycznym przykładem jest wspieranie osoby niepełnosprawnej w udziale w zajęciach tematycznych, warsztatach artystycznych czy nawet turystyce dostosowanej do jej możliwości – np. wycieczki z grupą osób z ograniczoną mobilnością. Moim zdaniem warto pamiętać, że zaspokajanie potrzeby samorealizacji jest kluczowe w efektywnej opiece i bardzo mocno wpływa na jakość życia. Często to właśnie wsparcie w poszukiwaniu nowego sensu działania daje ludziom siłę do walki z trudnościami dnia codziennego. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby, którym udało się znaleźć nowy sposób na realizację siebie, znacząco poprawiają swoje samopoczucie i mają większą motywację do życia.