Podopieczna mieszka na I piętrze w bloku bez windy, jest sprawna intelektualnie, porusza się na wózku inwalidzkim, niekiedy sąsiedzi pomagają jej podczas wyjścia na spacer. Największym problemem dla tej podopiecznej

To jest właśnie sedno problemu w tej sytuacji – ograniczenie samodzielności. Osoby poruszające się na wózku inwalidzkim, które mieszkają w blokach bez windy, bardzo często napotykają na poważne bariery architektoniczne. Moim zdaniem, nawet jeśli ktoś jest sprawny intelektualnie i fizycznie w zakresie górnych partii ciała, to samodzielne opuszczenie mieszkania na piętrze bez windy jest praktycznie niemożliwe. W rezultacie taka osoba musi prosić innych o pomoc, co ogranicza jej niezależność i prywatność. Co więcej, z perspektywy opieki społecznej czy standardów dostępności (np. wytyczne dotyczące likwidacji barier architektonicznych, które są kluczowe w nowoczesnym budownictwie), podkreśla się wagę umożliwienia osobom z niepełnosprawnościami pełnej autonomii. Praktyczne rozwiązania, jak windy, podjazdy czy schodołazy, są stosowane właśnie po to, żeby takie ograniczenia minimalizować. W praktyce – nawet sympatyczni sąsiedzi nie zawsze są dostępni, a zależność od innych może mocno wpływać na samopoczucie i poczucie własnej wartości. To ograniczenie samodzielności sprawia, że wyjście na spacer czy załatwienie codziennych spraw staje się wyzwaniem logistycznym. Dobrą praktyką jest więc nie tylko zrozumienie technicznych aspektów niepełnosprawności, ale również dążenie do tego, żeby środowisko było jak najbardziej przyjazne i dostępne, zgodnie z ideą uniwersalnego projektowania.