Opiekun zauważył, że podczas spaceru podopieczna stała się nerwowa, często się odwracała i rozglądała, twierdziła, że widziała mężczyznę, który ją śledził. Objawy te mogą świadczyć o występowaniu u podopiecznej

Objawy opisane w pytaniu, takie jak poczucie bycia śledzonym, widzenie osoby, której w rzeczywistości nie ma, czy nadmierna nerwowość i rozglądanie się, w sposób jednoznaczny wskazują na zaburzenia spostrzegania. W praktyce opiekuńczej często spotyka się sytuacje, gdzie podopieczni – zwłaszcza osoby starsze, np. z otępieniem – mogą miewać omamy wzrokowe lub urojenia, które wynikają właśnie z takich zaburzeń. To nie jest tylko sucha teoria, bo w codziennej pracy opiekuna bardzo ważne jest szybkie rozpoznanie, że nie mamy do czynienia z problemem uwagi czy nastroju, ale właśnie z nieprawidłowym odbieraniem rzeczywistości. Standardy branżowe, np. wytyczne Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, podkreślają, że zaburzenia spostrzegania (omamy, iluzje) są jednym z kluczowych objawów problemów psychicznych, które wymagają szczególnej uwagi, także w aspekcie bezpieczeństwa podopiecznego. Z mojego doświadczenia wynika, że szybka reakcja – np. spokojna rozmowa, zapewnienie o bezpieczeństwie, zgłoszenie niepokojących objawów lekarzowi lub rodzinie – jest tutaj kluczowa. Warto pamiętać, że takie zachowania nie wynikają ze złej woli podopiecznego, tylko ze zmian w funkcjonowaniu jego układu nerwowego. Rozpoznanie zaburzeń spostrzegania to kompetencja nie tylko dla psychologa, ale każdej osoby pracującej z ludźmi w wieku podeszłym czy z chorobami psychicznymi. Praktyka potwierdza, że im wcześniej opiekun zauważy takie symptomy, tym lepiej dla dalszego procesu opieki i komfortu podopiecznego.