Podopieczna, na emeryturze, sprawna intelektualnie i fizycznie, od jakiegoś czasu ma poczucie osamotnienia i cierpi z powodu braku zajęć. Która forma spędzania wolnego czasu jest dla niej szczególnie wskazana?

Zajęcia na uniwersytecie III wieku to naprawdę jedna z najlepszych opcji dla osób starszych, które chcą wyjść z poczucia osamotnienia i mają jeszcze sporo sił oraz sprawności zarówno psychicznej, jak i fizycznej. Uniwersytety III wieku są po to, żeby aktywizować seniorów, wciągać ich w życie społeczne, utrzymać motywację do dalszego rozwoju oraz – co moim zdaniem najważniejsze – zapobiegać wykluczeniu i monotonii dnia codziennego. W praktyce to nie tylko wykłady, ale często też różnego rodzaju warsztaty, zajęcia ruchowe, nauka języków, spotkania kulturalne czy nawet wyjazdy integracyjne. W takich miejscach seniorzy budują nowe relacje, mają poczucie przynależności do grupy, mogą dzielić się swoimi doświadczeniami i korzystać z wiedzy innych. Według standardów opieki geriatrycznej bardzo ważne jest, aby osoby starsze były aktywnie włączane w życie społeczne, bo to skutecznie zmniejsza ryzyko depresji, pogorszenia stanu zdrowia psychicznego oraz fizycznej utraty sprawności. W literaturze branżowej często podkreśla się, że edukacja dorosłych i seniorów, czyli lifelong learning, to nie tylko szansa na poznanie nowych rzeczy, ale też klucz do zachowania dobrej jakości życia w wieku emerytalnym. Moim zdaniem udział w takich zajęciach daje realną szansę na poprawę samopoczucia i wyjście z osamotnienia, bo nawet jak ktoś początkowo czuje się niepewnie, to bardzo szybko łapie kontakt z innymi i zaczyna funkcjonować w nowym środowisku.