Głównym celem opiekuna jest przygotowywanie osoby starszej do samoopieki i samopielęgnacji, czyli

Motywowanie osoby starszej do dbałości o jakość życia to zdecydowanie kluczowa rola opiekuna – zarówno w praktyce zawodowej, jak i według standardów opieki długoterminowej. Chodzi tu o wspieranie podopiecznego w rozwijaniu poczucia wartości i sprawczości, a nie o przejmowanie za niego codziennych czynności. Samoopieka i samopielęgnacja mają ogromne znaczenie dla utrzymania niezależności, dobrego samopoczucia psychicznego oraz zapobiegania pogorszeniu stanu zdrowia. W mojej opinii, takim motywowaniem jest np. zachęcanie do samodzielnego ubierania się, nawet jeśli zajmuje to więcej czasu, zamiast od razu wyręczać we wszystkim. Często opiekunowie ulegają pokusie zrobienia wszystkiego za seniora, żeby było szybciej, ale to prowadzi do bierności i utraty wiary w siebie. Standardy branżowe, np. Europejskiej Federacji Pracowników Socjalnych, kładą nacisk na aktywizację podopiecznego i wsparcie rozwoju kompetencji do samodzielnego funkcjonowania. Warto pamiętać, że motywowanie nie polega na naciskaniu czy ocenianiu, tylko na delikatnym towarzyszeniu, pokazywaniu korzyści i dawania przestrzeni na popełnianie drobnych błędów. Takie podejście zwiększa satysfakcję osoby starszej i realnie opóźnia jej zależność od innych. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet minimalna aktywność własna bardzo korzystnie wpływa na seniorów – zarówno fizycznie, jak i psychicznie.