Podopieczny leżący w łóżku sam nie jest w stanie zmienić pozycji. Opiekun powinien zmieniać ułożenie podopiecznego <b>nie rzadziej</b> niż co

Zmiana pozycji podopiecznego leżącego minimum co 2 godziny to absolutna podstawa w profilaktyce odleżyn. W praktyce, jeśli pacjent nie jest w stanie samodzielnie się poruszyć, to właśnie opiekun musi regularnie zmieniać jego ułożenie, żeby nie dopuścić do długotrwałego ucisku na te same miejsca ciała. Najczęściej narażone są pięty, kość krzyżowa, łopatki czy potylica – czyli wszędzie tam, gdzie występuje bliski kontakt kości ze skórą i mała ilość tkanki tłuszczowej. Moim zdaniem najlepiej połączyć tę zasadę z systematyczną kontrolą skóry, np. w trakcie zmiany pozycji spojrzeć dokładnie czy nie pojawiły się zaczerwienienia, otarcia, czy podejrzane zmiany. Zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Leczenia Ran oraz międzynarodowymi wytycznymi (np. EPUAP/NPUAP) zmiana pozycji co 2 godziny jest nie tylko skuteczna, ale też realna do wdrożenia w codziennej pracy. W szpitalach, domach opieki czy nawet w opiece domowej to po prostu standard, który naprawdę działa. Czasami jest pokusa, żeby robić to rzadziej, bo wydaje się, że wystarczy – ale z mojego doświadczenia, nawet godzinny poślizg może mieć znaczenie, zwłaszcza u osób bardzo szczupłych czy odwodnionych. Dodatkowo, regularna zmiana pozycji poprawia krążenie, ułatwia oddychanie i zapobiega sztywności stawów. Na marginesie – to też okazja do nawiązania kontaktu z podopiecznym, zadania kilku pytań o samopoczucie, co ma ogromny wpływ na jego komfort psychiczny.