Podopieczna po urazie głowy z powodu upadku z łóżka wymaga przede wszystkim zaspokojenia potrzeby

Odpowiedź skupiająca się na potrzebie bezpieczeństwa u osoby po urazie głowy to absolutna podstawa w opiece nad pacjentem po każdym poważniejszym incydencie – zwłaszcza po upadku. Z perspektywy praktyki pielęgniarskiej i opiekuńczej zapewnienie bezpieczeństwa jest tak naprawdę pierwszym krokiem, zanim zaczniemy zastanawiać się nad innymi potrzebami. Chodzi tu zarówno o bezpieczeństwo fizyczne, czyli zapobieganie dalszym urazom (np. przez monitorowanie stanu świadomości, stosowanie barier ochronnych), ale też o szeroko pojęte poczucie bezpieczeństwa – żeby podopieczna nie bała się kolejnego upadku, żeby czuła, że ktoś czuwa i reaguje, gdy coś się dzieje. Standardy opieki, np. zgodnie z hierarchią potrzeb według Maslowa, wręcz wymagają najpierw zaspokojenia potrzeb niższego rzędu, czyli właśnie bezpieczeństwa, zanim przejdziemy dalej. Z mojego doświadczenia – nawet jeśli pacjent wygląda na spokojnego, to po urazie głowy mogą pojawić się powikłania jak krwiak, wstrząśnienie czy nagłe pogorszenie stanu. Stała obserwacja, ocena reakcji źrenic, poziomu świadomości, a nawet zapobieganie kolejnym upadkom poprzez odpowiednie ustawienie łóżka czy zastosowanie mat antypoślizgowych to są rzeczy, które praktyk powinien mieć opanowane do perfekcji. Często się mówi: lepiej zapobiegać niż leczyć, i tu to stwierdzenie nabiera szczególnego znaczenia. Takie podejście po prostu się sprawdza i jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi.