Podopieczna długotrwale unieruchomiona w łóżku jest narażona na powikłanie ze strony układu krążenia w postaci

Długotrwałe unieruchomienie pacjenta, zwłaszcza w warunkach domowych albo szpitalnych, niesie za sobą spore ryzyko powikłań ze strony układu krążenia – i tutaj żylna choroba zakrzepowo-zatorowa wysuwa się na pierwszy plan. Chodzi przede wszystkim o tworzenie się zakrzepów w żyłach głębokich kończyn dolnych, które w najgorszym przypadku mogą prowadzić do zatoru tętnicy płucnej. To jest bardzo poważne powikłanie i spotyka się z nim praktycznie w każdej literaturze dotyczącej pielęgniarstwa albo rehabilitacji. Siedzenie, a raczej leżenie przez wiele godzin, powoduje, że mięśnie nie „pompą” krwi z kończyn dolnych do serca – ta zastój krwi sprzyja właśnie powstawaniu skrzepów. W praktyce bardzo ważne jest, żeby regularnie zmieniać pozycję chorego, wykonywać ćwiczenia bierne, a jeśli to możliwe, zakładać pończochy uciskowe. Często profilaktycznie stosuje się podawanie leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza w oddziałach szpitalnych. Z mojego punktu widzenia, nawet jeśli reszta układów też cierpi podczas unieruchomienia, to właśnie zakrzepica żylna i jej powikłania są najgroźniejsze i najbardziej wymagają szybkiej reakcji personelu. W podręcznikach, ale też podczas praktyk, to jest coś, czemu poświęca się naprawdę dużo uwagi i nie bez powodu – liczba powikłań i zgonów związanych z zatorowością płucną jest niestety wciąż wysoka.