Podopiecznego, który ma duszność z powodu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, opiekun powinien ułożyć w pozycji

Pozycja Fowlera to absolutny klasyk w opiece nad pacjentami z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP). W praktyce polega to na tym, że osoba leży z uniesionym tułowiem pod kątem 45-60 stopni, a nogi pozostają ułożone płasko lub lekko zgięte w kolanach. Moim zdaniem to rozwiązanie oparte na konkretach, bo właśnie ta pozycja zmniejsza nacisk narządów jamy brzusznej na przeponę i daje większe pole manewru dla płuc. W efekcie usprawnia to oddychanie i zmniejsza wysiłek oddechowy. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu podopiecznych od razu odczuwa ulgę po zmianie pozycji właśnie na Fowlera – mogą swobodniej złapać oddech, mniej się męczą w codziennych czynnościach. W wytycznych dotyczących opieki nad osobami z POChP czy innymi schorzeniami układu oddechowego ta pozycja przewija się praktycznie wszędzie. Jest standardem nie tylko w szpitalach, ale i w opiece domowej. Co ciekawe, czasem wykorzystuje się wersję wysoką tej pozycji (prawie na siedząco) przy wyjątkowo nasilonej duszności. Dobrze jest też pamiętać, że warto zapewnić podopiecznemu podparcie pod ramiona i łokcie oraz umożliwić oparcie nóg, bo to dodatkowo odciąża mięśnie oddechowe. Takie rozwiązanie naprawdę ułatwia życie osobom z problemami oddechowymi!