Podopieczna porusza się na wózku inwalidzkim i mieszka na pierwszym piętrze w bloku bez windy. Nie może sama opuszczać mieszkania, czuje się osamotniona i brakuje jej kontaktów społecznych. Przyczyną tego stanu są problemy

To jest bardzo trafna odpowiedź, bo w tym przypadku mamy do czynienia z połączeniem barier mieszkaniowych i społecznych. Standardy pracy opiekuńczej i rehabilitacyjnej wyraźnie podkreślają, że bariery architektoniczne w miejscu zamieszkania – na przykład brak windy – są jedną z głównych przeszkód w samodzielnym funkcjonowaniu osób niepełnosprawnych. Moim zdaniem w takich sytuacjach, nawet jeśli ktoś ma chęci i motywację do działania, to po prostu fizycznie nie jest w stanie opuścić mieszkania, a co za tym idzie, ma bardzo ograniczone możliwości uczestniczenia w życiu społecznym. Praktyka pokazuje, że bez wsparcia ze strony innych mieszkańców, instytucji czy najbliższej rodziny taka osoba bardzo szybko doświadcza wykluczenia społecznego. Branżowe dobre praktyki mówią o konieczności identyfikacji i eliminacji barier architektonicznych oraz organizowaniu wsparcia społecznego, np. sąsiedzkiego czy wolontariatu. To wszystko wpływa nie tylko na poprawę jakości życia, ale też na poczucie bezpieczeństwa i przynależności. Warto pamiętać, że rozwiązanie takich problemów wymaga współpracy – czasem wystarczy niewielka zmiana organizacyjna lub techniczna, by otworzyć osobie na wózku nowe możliwości integracji z otoczeniem.