U 70-letniej podopiecznej występują zaburzenia pamięci i orientacji w przestrzeni. Podopieczna sama przygotowuje posiłki, ale nie przestrzega diety. Lubi czytać i rysować. Opiekun powinien w pierwszej kolejności zapewnić podopiecznej realizację potrzeby

Wybrałeś odpowiedź, która najlepiej pasuje do sytuacji tej podopiecznej. Osoby starsze z zaburzeniami pamięci i orientacji w przestrzeni są szczególnie narażone na sytuacje niebezpieczne, nawet jeśli potrafią jeszcze samodzielnie wykonywać niektóre czynności, jak przygotowywanie posiłków. To jest coś, na co w praktyce codziennej pracy opiekuńczej zwraca się ogromną uwagę – bezpieczeństwo, zarówno fizyczne (np. ryzyko upadków, poparzeń czy zgubienia się), jak i psychiczne (lęk, dezorientacja). Właśnie dlatego, zgodnie z hierarchią potrzeb Maslowa oraz dobrymi praktykami opieki nad osobami starszymi, zaspokojenie potrzeby bezpieczeństwa jest na pierwszym miejscu. Moim zdaniem, nawet jeśli podopieczna lubi czytać i rysować – co wskazuje, że realizuje się w wyższych potrzebach – to bez zapewnienia jej bezpieczeństwa, żadna inna potrzeba nie będzie w pełni zrealizowana. W praktyce często spotykałem sytuacje, w których opiekun zbyt szybko zachęcał do aktywności, zapominając o podstawowych zabezpieczeniach w domu (np. odpowiednie oznaczenie przestrzeni, usuwanie dywaników, zamki w drzwiach). Branżowe standardy zalecają regularną ocenę ryzyka w środowisku domowym oraz wdrożenie procedur minimalizujących zagrożenia, zanim pozwolimy podopiecznej na pełną samodzielność w czynnościach dnia codziennego. To jest klucz do spokojnej i bezpiecznej opieki. Z mojego doświadczenia wynika, że lepiej jest poświęcić trochę więcej czasu na zabezpieczenie otoczenia, niż później zmagać się ze skutkami wypadku. I jeszcze jedna sprawa – potrzeba bezpieczeństwa dotyczy nie tylko fizycznych barier, ale też poczucia opieki i obecności drugiej osoby. To bardzo pomaga osobom z zaburzeniami orientacji.