Oceniając ryzyko rozwoju odleżyn u podopiecznego wg skali Norton, opiekun powinien uwzględnić:

Odpowiedź jest trafna, bo dokładnie wskazuje na te elementy, które faktycznie ocenia się przy korzystaniu ze skali Norton. Skala ta jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych narzędzi do oceny ryzyka powstawania odleżyn, szczególnie w opiece długoterminowej czy szpitalnej. Uwzględnia się tam pięć podstawowych parametrów: ogólny stan fizyczny, stan świadomości, poziom aktywności, możliwość samodzielnej zmiany pozycji oraz czynności zwieraczy. W praktyce wygląda to tak, że analizując konkretnego pacjenta, oceniamy np. czy osoba jest przytomna, jak bardzo jest aktywna, czy leży cały czas, czy może sama się przekręcić, a także czy ma kontrolę nad potrzebami fizjologicznymi. To wszystko wpływa na ryzyko rozwoju odleżyn. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu opiekunów nadal skupia się tylko na stanie skóry czy wieku, a to nie do końca jest zgodne ze standardami – skuteczność profilaktyki polega właśnie na uwzględnieniu całościowego obrazu podopiecznego. Skala Norton daje jasne wytyczne i jeśli się je stosuje, minimalizujemy ryzyko przeoczenia kluczowych czynników. Osobiście uważam, że warto regularnie przypominać sobie te kryteria, bo w natłoku obowiązków łatwo zapomnieć o którymś z nich. Przy ocenie ryzyka ważna jest systematyczność i pewna rutyna – np. przy każdej zmianie pacjenta w łóżku szybko ocenić aktywność i możliwość zmiany pozycji. To bardzo praktyczne i naprawdę pomaga w codziennej pracy.