Członkom rodziny podopiecznego z chorobą Alzheimera należy zalecić, aby

To podejście, żeby włączać osobę z chorobą Alzheimera w życie rodzinne i ćwiczyć z nią te umiejętności, które jeszcze pozostały, jest uznawane za jedną z najskuteczniejszych metod wspierania zarówno chorego, jak i jego najbliższych. W praktyce chodzi o to, by nie wykluczać podopiecznego – nawet jeśli coraz więcej rzeczy sprawia mu trudność. Dzięki temu, że rodzina wciąga chorego do codziennych zajęć, takich jak wspólne przygotowanie posiłków, rozmowy czy choćby proste obowiązki, można znacznie spowolnić postęp choroby i poprawić samopoczucie psychiczne. Takie działania są zgodne z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Alzheimerowskiego czy WHO. Praktyka pokazuje, że osoby aktywizowane, którym daje się szansę ćwiczyć pamięć i sprawność, dłużej zachowują samodzielność i lepiej radzą sobie ze stresem związanym z chorobą. Z mojego doświadczenia wynika, że warto próbować nawet bardzo prostych ćwiczeń – na przykład układania prostych układanek czy krzyżówek, wspólnego śpiewania, oglądania rodzinnych zdjęć. To nie tylko wsparcie dla poznawczych funkcji, ale też dla poczucia bycia potrzebnym, co jest bezcenne w tej chorobie. Naprawdę nie chodzi o wielkie rzeczy, tylko o codzienny kontakt i podtrzymanie aktywności na takim poziomie, na jakim się jeszcze da. Takie podejście sprawia, że chory czuje się mniej zagubiony, a rodzina lepiej znosi obciążenia psychiczne opieki.