Podopieczna doznała poparzenia na twarzy. Unika kontaktów z innymi, nie bierze udziału w zajęciach terapeutycznych. Posiłki spożywa w samotności w swoim pokoju, a z córką łączy się telefonicznie. Takie zachowanie może sugerować problem

Podopieczna, która doznała oparzenia skóry twarzy, manifestuje swoje zachowanie jako unikanie kontaktów społecznych oraz izolację, co może wskazywać na negatywny obraz samej siebie. W kontekście psychologii, negatywny obraz siebie często wynika z niskiej samooceny i braku akceptacji własnego ciała. W przypadku oparzeń, szczególnie na twarzy, zmiany mogą wpływać na postrzeganie siebie, co prowadzi do wycofania się z interakcji społecznych i aktywności terapeutycznych. Dobrą praktyką w takiej sytuacji jest stworzenie bezpiecznego i wspierającego środowiska, które zachęca do interakcji oraz umożliwia stopniową reintegrację w grupie. Przykładowo, terapeuci mogą zastosować techniki grupowe, które pomogą w odbudowie poczucia własnej wartości i akceptacji, a także w zrozumieniu, że wygląd zewnętrzny nie definiuje wartości człowieka. Istotnym krokiem w terapii jest również uwzględnienie wsparcia rodzinnego, co może pomóc w odbudowie relacji oraz zwiększyć poczucie przynależności.