Planując działania opiekuńcze wobec osoby leżącej, mające na celu zapobieganie skutkom długotrwałego unieruchomienia, opiekunka środowiskowa powinna uwzględnić

To jest bardzo ważny temat w pracy opiekunki środowiskowej – osoby leżące są szczególnie narażone na powstawanie odleżyn i różne powikłania związane z unieruchomieniem. Zmiana pozycji ułożeniowej to absolutna podstawa profilaktyki, bo zapobiega długotrwałemu uciskowi na te same miejsca, co z kolei daje mięśniom i skórze szansę na regenerację. W praktyce powinno się zmieniać pozycję chorego mniej więcej co 2-3 godziny, różnicować ułożenie ciała (np. na plecach, na boku, na brzuchu – zależnie od stanu zdrowia). Natłuszczanie i masaż miejsc narażonych na odleżyny to kolejny kluczowy element – lekki masaż poprawia ukrwienie skóry, natomiast natłuszczanie zabezpiecza przed wysuszeniem i pękaniem naskórka. Używa się do tego specjalnych maści lub oliwek, najlepiej tych dedykowanych do pielęgnacji skóry leżących pacjentów, które wspierają regenerację i utrzymanie wilgotności. Moim zdaniem, regularna obserwacja skóry i szybka reakcja na wszelkie zaczerwienienia czy otarcia jest równie ważna jak sama profilaktyka. Warto korzystać z podkładów i materacy przeciwodleżynowych – to się sprawdza i jest zalecane przez specjalistów. W tej pracy praktyka i konsekwencja mają większe znaczenie niż teorię można by przypuszczać. Dobrze jest też pamiętać, że każda skóra jest inna, więc trzeba obserwować reakcje podopiecznego na wybrane środki pielęgnacyjne. Takie podejście zdecydowanie wpisuje się w najlepsze standardy opieki długoterminowej.