Chory po udarze mózgu jest niezdolny do wykonywania precyzyjnych ruchów. Zaburzenie to nosi nazwę

Apraksja to zaburzenie, które polega na utracie zdolności wykonywania celowych, złożonych ruchów, pomimo zachowanej siły mięśni i koordynacji. Najczęściej pojawia się po uszkodzeniu określonych obszarów kory mózgowej, szczególnie w wyniku udaru mózgu. To nie jest tak, że ręka czy noga przestaje działać – mięśnie są sprawne, ale mózg nie potrafi już „przemyśleć” i wysłać właściwego polecenia. Wyobraź sobie osobę, która nie potrafi już wykonać prostych czynności, jak zapięcie guzików czy użycie łyżki, chociaż siła i czucie są w normie. Moim zdaniem w praktyce bardzo łatwo to przeoczyć, bo objawy przypominają nieco niezgrabność czy zwykłą nieporadność, a chodzi o głębszy, neurologiczny problem. W opiece nad pacjentem po udarze ważne jest rozpoznanie apraksji, żeby odpowiednio dobrać rehabilitację. Z mojego doświadczenia wielu terapeutów używa wtedy specjalnych ćwiczeń, które angażują inne części mózgu, aby wypracować nowe ścieżki nerwowe. Standardy opieki neurologicznej wskazują, że już wczesne rozpoznanie apraksji znacząco poprawia szanse pacjenta na samodzielność. W praktyce klinicznej rozróżniamy kilka rodzajów apraksji, np. ruchową, ideacyjną czy konstrukcyjną, więc właściwa diagnoza jest tu podstawą. Warto o tym pamiętać, bo to zaburzenie jest jednym z kluczowych objawów po udarach płata czołowego.