Podopieczny w początkach choroby Parkinsona może mieć trudności

Odpowiedź dotycząca trudności z szybkim wykonywaniem ruchów jest zdecydowanie zgodna z praktyką i literaturą medyczną. W początkowej fazie choroby Parkinsona pacjenci często doświadczają tzw. bradykinezji, czyli właśnie spowolnienia ruchów. To objaw uznawany za jeden z kardynalnych w diagnostyce tej choroby – pojawia się wcześniej niż inne zaburzenia poznawcze czy emocjonalne. W praktyce opiekuna czy terapeuty ważne jest więc, żeby nie poganiać podopiecznego, tylko wspierać go w codziennych czynnościach, które wymagają precyzji i czasu, jak ubieranie się, jedzenie czy nawet wstawanie z łóżka. Z mojego doświadczenia wynika, że cierpliwość i stosowanie technik kompensacyjnych, np. dzielenie zadań na mniejsze kroki, bardzo pomagają. Zgodnie z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Neurologicznego kluczowe jest obserwowanie tych objawów i szybka reakcja w zakresie rehabilitacji ruchowej – bo im szybciej podopieczny dostanie wsparcie w zakresie ruchu, tym dłużej zachowa samodzielność. Warto też wspierać rozwój tzw. automatyzmów ruchowych – ćwiczenia powtarzalne, proste czynności, rytmiczne ruchy, one naprawdę działają. Choroba Parkinsona to nie tylko drżenie, ale właśnie narastająca powolność, dlatego praktyka pokazuje, że warto rozpoznawać te objawy szybko i nie bagatelizować ich nawet u młodszych seniorów.