Podopiecznego leżącego w łóżku cierpiącego na duszność spoczynkową opiekunka powinna układać w pozycji

Odpowiedź Fowlera jest najlepsza, bo właśnie ta pozycja pozwala choremu z dusznością swobodniej oddychać. W praktyce wygląda to tak, że podkładasz choremu kilka poduszek pod plecy, tak żeby tułów był lekko uniesiony pod kątem około 45 stopni, a nogi mogą być lekko zgięte w kolanach. To naprawdę działa, bo dzięki temu płuca lepiej się rozprężają, a przepona ma więcej miejsca do pracy. W szpitalach i domach opieki to jest taki standard, szczególnie gdy widzimy, że pacjent dyszy już w spoczynku. Pozwala to też zmniejszyć ucisk narządów jamy brzusznej na płuca, co jest dla podopiecznego ogromną ulgą. Moim zdaniem, jeśli tylko nie ma przeciwwskazań ortopedycznych czy neurologicznych, zawsze warto wybrać tę pozycję. Z doświadczenia wiem, że nawet dłuższe przebywanie w pozycji Fowlera, oczywiście z przerwami i zmianami ułożenia, poprawia komfort chorego, zmniejsza lęk związany z brakiem powietrza i pomaga w wentylacji płuc. Warto pamiętać, że to nie jest wymysł — takie postępowanie zalecają też liczne podręczniki pielęgniarstwa i zalecenia Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc.