Opiekunka środowiskowa pracuje z osobą lubiącą pracę w ogrodzie. Jaką metodę terapii zajęciowej powinna jej zaproponować?

Hortikuloterapia to metoda terapii zajęciowej, która polega na wykorzystaniu pracy w ogrodzie i kontaktu z roślinami do celów leczniczych oraz wspierających rehabilitację. Osoby, które lubią przebywać wśród zieleni, uprawiać kwiaty, warzywa czy po prostu zajmować się ogrodem, mogą w ten sposób poprawić zarówno swoją kondycję fizyczną, jak i psychiczną. W wielu placówkach opiekuńczych w Polsce i na świecie tworzy się specjalne ogrody terapeutyczne, bo wiadomo już z badań i praktyki, że kontakt z naturą działa kojąco na układ nerwowy, motywuje do ruchu i pozytywnie wpływa na nastrój. Moim zdaniem hortikuloterapia to jedna z najbardziej wdzięcznych metod, bo nawet najmniejsze sukcesy w uprawie roślin dają poczucie sprawczości i satysfakcji. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie u osób starszych czy z ograniczeniami ruchowymi możliwość zadbania o rośliny pozwala utrzymać aktywność, ćwiczyć motorykę i poczucie niezależności. Według dobrych praktyk branżowych dobór metody terapii zajęciowej powinien zawsze uwzględniać preferencje i indywidualne zdolności podopiecznego – tutaj hortikuloterapia to w punkt. Również polskie standardy w opiece długoterminowej rekomendują włączenie zajęć ogrodniczych do codziennej pracy opiekuna środowiskowego, jeśli tylko jest taka możliwość.