Podopiecznego w podeszłym wieku cierpiącego na zaburzenia lokomocyjne znacznego stopnia w celu przemieszczenia się na dalszą odległość opiekunka powinna zaopatrzyć

W przypadku osób starszych z poważnymi zaburzeniami lokomocyjnymi, wybór odpowiedniego sprzętu ułatwiającego przemieszczanie się jest kluczowy nie tylko dla ich komfortu, ale przede wszystkim dla bezpieczeństwa. Wózek inwalidzki to zdecydowanie najbardziej odpowiednie rozwiązanie w sytuacji, gdy podopieczny nie jest w stanie samodzielnie poruszać się na dłuższe dystanse, nawet z pomocą kul, laski czy czwórnoga. Moim zdaniem, to wręcz standardowa praktyka w opiece długoterminowej – zapewnić wózek osobie, która nie daje rady dłużej stać lub chodzić ze względu na osłabienie mięśni, zaburzenia równowagi czy choroby przewlekłe układu ruchu. Wózek daje też opiekunce możliwość bezpiecznego i sprawnego przetransportowania podopiecznego np. na spacer, do lekarza lub chociażby do ogrodu, bez ryzyka upadku. Co ważne, wózki inwalidzkie dostępne są w wielu wariantach – są składane, lekkie, a niektóre nawet elektryczne, co znacznie ułatwia codzienną opiekę. W literaturze branżowej, np. w wytycznych Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego, podkreśla się, że zbyt długie podtrzymywanie osoby z poważnymi zaburzeniami na laskach czy kulach często przynosi więcej szkody niż pożytku, bo naraża ją na upadki. Stąd wózek jest bezpieczniejszy i wygodniejszy, a przy okazji można zadbać o aktywność psychiczną i społeczną starszej osoby, bo łatwiej ją zabrać „do ludzi”.