Opiekunka środowiskowa, wykonując zabieg polegający na zastosowaniu ciepła wilgotnego, powinna założyć okład ciepły od strony skóry podopiecznego składający się kolejno z warstw:

Prawidłowe nałożenie okładu ciepłego wilgotnego to niby drobiazg, ale w praktyce robi ogromną różnicę, zwłaszcza jeśli chodzi o bezpieczeństwo i komfort podopiecznego. Okład powinno się zawsze układać w kolejności: warstwa wilgotna, potem ceratka (albo folia, czy inny materiał nieprzepuszczający wody), a dopiero na to sucha warstwa (najczęściej ręcznik lub koc). Takie zestawienie warstw gwarantuje, że ciepło z wilgotnej gazikowej ściereczki dociera bezpośrednio do skóry, ceratka chroni ubranie i pościel przed zamoknięciem, a sucha warstwa utrzymuje temperaturę, spowalniając wychładzanie się okładu. W praktyce opiekunki środowiskowe często widzą, jak osoby starsze czy obłożnie chore mają wrażliwą skórę – nieprawidłowe założenie okładu może prowadzić do poparzeń albo odparzeń. Sama spotkałam się z sytuacją, że, gdy ktoś położył suchą warstwę przy skórze, ciepło prawie w ogóle nie docierało do pacjenta, a efekt terapeutyczny był zerowy. Standardy branżowe, np. wytyczne PTP, podkreślają, żeby warstwa wilgotna była zawsze najbliżej ciała. Takie postępowanie chroni przed nieprzyjemnymi niespodziankami, jak odparzenia, ale też pozwala w pełni wykorzystać działanie ciepła wilgotnego – rozluźnienie mięśni, poprawę krążenia czy łagodzenie bólu. Warto też wiedzieć, że dobrze ułożony okład powinien być wygodny dla podopiecznego, nie ograniczać ruchów i nie powodować dyskomfortu – o tym często się zapomina, a to szalenie ważne w codziennej pracy.