Osoba, która nie jest w stanie samodzielnie ubrać się i przygotować posiłku, wymaga pomocy

Prawidłowa odpowiedź to „w wykonywaniu czynności dnia codziennego”, bo właśnie do tej kategorii zaliczamy takie aktywności jak ubieranie się czy przygotowywanie posiłków. W praktyce opiekuńczej, niezależność w czynnościach dnia codziennego uznaje się za podstawowy wyznacznik samodzielności danej osoby – zwłaszcza osób starszych lub osób z niepełnosprawnościami. Jeśli ktoś nie jest w stanie sam ubrać się czy przygotować sobie jedzenia, to znaczy, że wymaga wsparcia w zakresie ADL, czyli Activities of Daily Living (czynności dnia codziennego). To określenie występuje w wielu standardach pielęgniarskich i opiekuńczych, np. w skali Barthel czy Katz, które służą do oceny poziomu samodzielności. Z mojego doświadczenia, osoby z takimi trudnościami potrzebują bardzo konkretnej, systematycznej pomocy, która często wykracza poza zwykłe porządki domowe czy wsparcie finansowe. Dobre praktyki branżowe mówią, by koncentrować się właśnie na wspieraniu tych podstawowych funkcji życiowych, bo bez nich szybko pogarsza się ogólny stan zdrowia i samopoczucie. Przykłady? Wsparcie przy wyborze ubrań, pomoc w myciu się, gotowanie prostych posiłków czy nawet wspólne spożywanie jedzenia – wszystko to należy do tej kategorii. Takie umiejętności są oceniane w większości placówek opiekuńczych i od nich zależy, jak dużo pomocy będzie potrzebne.