Obniżenie u podopiecznego nastroju i napędu psychoruchowego, trudności ze skupieniem uwagi oraz zmniejszony apetyt wskazują na wystąpienie

Objawy takie jak obniżenie nastroju, spadek napędu psychoruchowego, trudności ze skupieniem uwagi oraz utrata apetytu są bardzo charakterystyczne dla depresji. W praktyce opiekuńczej, zwłaszcza w pracy z osobami starszymi albo przewlekle chorymi, rozpoznanie tych symptomów jest kluczowe do szybkiego podjęcia interwencji. Moim zdaniem to jeden z częstszych problemów psychicznych, z jakimi spotykamy się na co dzień – często niedostrzegany przez otoczenie, bo objawy mogą być mylone z naturalnym procesem starzenia się czy zmęczeniem. Standardy opieki, np. wg WHO czy Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, wręcz zalecają czujność na takie sygnały. Praktycznie – jeśli widzisz, że podopieczny coraz mniej się odzywa, rezygnuje z kontaktów, nie ma ochoty na ulubione aktywności, a do tego jeszcze jada mniej niż zwykle, to z dużym prawdopodobieństwem możesz podejrzewać zaburzenie depresyjne. Najlepiej w takiej sytuacji zgłosić to pielęgniarce, lekarzowi czy psychologowi, bo szybka reakcja może bardzo dużo zmienić. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet proste wsparcie emocjonalne, rozmowa i zwrócenie uwagi na takie zmiany już robią różnicę, a długotrwałe lekceważenie tych objawów prowadzi do poważniejszych konsekwencji, np. pogorszenia ogólnego stanu zdrowia. Pomocne są też narzędzia takie jak skale depresji (np. GDS), które pomagają potwierdzić swoje podejrzenia – warto z nich korzystać w codziennej pracy.