Opiekując się podopiecznym umierającym, należy przede wszystkim

Opieka nad osobą umierającą to jedno z najbardziej wymagających i zarazem delikatnych zadań w pracy opiekuna. Odpowiedź, że najważniejsze jest zachować spokój i w miarę możliwości zaspokajać potrzeby podopiecznego, zdecydowanie najlepiej oddaje istotę opieki paliatywnej. Praktyka pokazuje, że zachowanie równowagi emocjonalnej przez opiekuna to taka podstawa, bez której trudno mówić o profesjonalnym wsparciu. Osoby w terminalnej fazie życia często są bardzo wrażliwe na atmosferę wokół siebie – czują napięcie, niepokój, nerwowość. Spokojny opiekun to dla nich taki „bezpiecznik”, dzięki któremu mogą poczuć się zaopiekowani do końca. Jeśli chodzi o zaspokajanie potrzeb – to nie chodzi tylko o te fizyczne (jak podanie łóżka, picia, zmiana pozycji), ale też emocjonalne i duchowe. Dobry opiekun obserwuje, słucha i reaguje na potrzeby podopiecznego, nawet jeśli chodzi o drobne rzeczy typu przysłonięcie okna, podanie telefonu do ręki czy zwyczajnie potrzymanie za dłoń. Moim zdaniem, w tej pracy empatia, uważność i opanowanie bywają ważniejsze niż jakiekolwiek konkretne umiejętności techniczne. W standardach opieki długoterminowej (np. Polskie Towarzystwo Opieki Paliatywnej) podkreśla się właśnie konieczność dostosowania się do indywidualnych oczekiwań oraz zachowania atmosfery szacunku i spokoju. To naprawdę jest podstawowy wyznacznik profesjonalizmu w tej branży. I trudno się z tym nie zgodzić – czasem jeden spokojny uśmiech i cisza potrafią zdziałać dużo więcej niż jakiekolwiek środki farmakologiczne.