Podopieczny od roku porusza się przy pomocy chodzika. W okresie sprawności ruchowej uprawiał na działce warzywa, jeździł rowerem, corocznie uczestniczył w regatach żeglarskich. Aktualnie stan zdrowia nie pozwala mu na realizację zainteresowań. Która potrzeba <b>nie jest</b> zaspokojona u podopiecznego?

Wybierając odpowiedź dotyczącą niezaspokojenia potrzeby samorealizacji, bardzo trafnie odniosłeś się do sytuacji podopiecznego. Samorealizacja w teorii Maslowa, ale też w praktyce opieki nad osobami starszymi czy niepełnosprawnymi, to wyższy poziom potrzeb – chodzi o możliwość rozwijania swoich pasji, zainteresowań, realizacji celów, które są istotne z punktu widzenia własnych wartości. U tego podopiecznego przez długi czas ważną rolę odgrywały takie aktywności jak praca w ogrodzie, jazda na rowerze czy udział w regatach żeglarskich. Teraz, z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia, te działania stały się niemożliwe, więc nie może się spełniać w obszarze, który był dla niego bardzo istotny. W praktyce opiekun powinien nie tylko dbać o podstawowe potrzeby, jak autonomia czy poczucie bezpieczeństwa, ale też – na ile to możliwe – wspierać podopiecznego w realizacji nowych form samorealizacji, dostosowanych do aktualnych możliwości. Często chodzi tutaj o podtrzymanie zaangażowania w życie społeczne, znalezienie nowych pasji, nawet drobnych. To daje sens i poprawia jakość życia, co potwierdzają liczne publikacje i zalecenia praktyków opieki długoterminowej. Samorealizacja to nie tylko wielkie osiągnięcia, ale też codzienne drobne sukcesy, które pozwalają czuć się potrzebnym i docenianym. Moim zdaniem warto o tym pamiętać w pracy z seniorami.