W ramach profilaktyki przeciwodleżynowej u podopiecznego całkowicie unieruchomionego w łóżku, należy zmieniać jego pozycję ciała

Zmiana pozycji ciała osoby całkowicie unieruchomionej co 2 godziny to jedna z podstawowych zasad profilaktyki przeciwodleżynowej, która jest stosowana praktycznie na całym świecie. Tak zalecają nie tylko polskie, ale i międzynarodowe wytyczne opieki długoterminowej oraz pielęgniarskiej. Chodzi o to, że tkanki osoby leżącej bez ruchu są narażone na ciągły ucisk, szczególnie w miejscach, gdzie występuje niewielka ilość tkanki tłuszczowej nad kośćmi – np. kość krzyżowa, pięty, łopatki. Jeśli zmiana pozycji następuje zbyt rzadko, dochodzi do niedokrwienia tkanek i w efekcie do powstawania odleżyn, które trudno się goją i są bolesne. No i potem już leczenie jest skomplikowane, czasochłonne i wymaga specjalistycznej opieki. Z mojego doświadczenia wynika, że regularność jest tu kluczowa – nawet jeśli pacjentowi wydaje się, że nie czuje żadnego dyskomfortu, już po 2 godzinach nacisk na skórę potrafi zrobić swoje. Fachowe źródła – np. zalecenia Polskiego Towarzystwa Leczenia Ran – wyraźnie podkreślają właśnie te 2 godziny jako optymalny czas. Dobrym przykładem z praktyki jest sytuacja na oddziale opiekuńczym, gdzie pielęgniarki i opiekunowie ustawiają sobie alarmy właśnie co 2 godziny, żeby nie zapomnieć zmienić pozycji podopiecznych. Warto też wiedzieć, że sama zmiana pozycji to nie wszystko – ważne są także odpowiednie materace, pielęgnacja skóry i kontrola wilgotności. Ale bez systematyczności w obracaniu chorego nawet najlepsze sprzęty nie zdadzą egzaminu.