Wyjątkową cechą miejskiego transportu publicznego jest jego

Ograniczony zasięg funkcjonowania transportu zbiorowego w miastach wynika z jego specyfiki oraz uwarunkowań urbanistycznych. Przede wszystkim, transport zbiorowy jest projektowany do obsługi określonych obszarów, które są najczęściej intensywnie zaludnione oraz charakteryzują się dużym natężeniem ruchu. Przykładem mogą być linie tramwajowe czy autobusowe, które kursują w obrębie miejskich granic, dostosowując się do potrzeb mieszkańców. W praktyce, oznacza to, że transport zbiorowy nie jest w stanie dotrzeć do wszystkich zakątków miasta, zwłaszcza tych mniej zaludnionych lub peryferyjnych. Ograniczenia te mogą być także wynikiem infrastrukturalnych uwarunkowań, takich jak dostępność dróg czy przystanków. Ponadto, standardy branżowe dotyczące planowania transportu miejskiego polecają zrównoważony rozwój systemów transportowych, co często oznacza koncentrowanie się na głównych korytarzach komunikacyjnych, a tym samym ograniczaniu zasięgu.