Urządzeniem kontroli niezajętości toru złożonym między innymi z kasety z kartami, czujnika koła i łączy transmisyjnych jest

Elektroniczny licznik osi to urządzenie, które w ostatnich latach zdecydowanie zyskuje na popularności w nowoczesnych systemach sterowania ruchem kolejowym. Składa się on z kilku kluczowych elementów – właśnie takich jak kaseta z kartami, czujniki koła montowane przy szynach, a także łącza transmisyjne, które zapewniają komunikację między poszczególnymi komponentami. Dzięki takiej budowie licznik osi potrafi dokładnie zliczać ilość osi wjeżdżających i wyjeżdżających z danego odcinka toru, a tym samym niezawodnie informować o jego zajętości lub wolności. I szczerze mówiąc, bezpieczne prowadzenie ruchu bez tego w wielu przypadkach byłoby dzisiaj trudne do wyobrażenia. W praktyce spotykam się z tym rozwiązaniem nawet w miejscach, gdzie klasyczne obwody torowe byłyby zbyt zawodne ze względu na warunki środowiskowe albo nieekonomiczne. Liczniki osi minimalizują fałszywe zajęcia toru np. przez zanieczyszczenia czy korozję szyn, co jest istotnym problemem przy obwodach torowych. Dodatkowo umożliwiają stosunkowo łatwą rozbudowę i integrację z nowoczesnymi systemami automatyki. Warto zauważyć, że zgodnie z wytycznymi PKP PLK oraz wymogami norm europejskich EN, liczniki osi są coraz częściej preferowanym rozwiązaniem szczególnie tam, gdzie występują trudne warunki eksploatacyjne. Takie urządzenie jest po prostu narzędziem na miarę XXI wieku – nie dość, że precyzyjne, to jeszcze elastyczne pod względem konfiguracji. Moim zdaniem, jeżeli ktoś myśli poważnie o nowoczesnej infrastrukturze kolejowej, to nie ma innej drogi niż elektronika tego typu.