Na schemacie symbolami U₁, U₂ i U₃ kolejno oznaczono napięcia

Oznaczenia U₁, U₂ i U₃ na tym schemacie są zgodne z powszechnym standardem w branży elektronicznej, szczególnie przy analizie prostych układów tranzystorowych ze wspólnym emiterem. U₁ to napięcie wejściowe, czyli takie, które podajemy na bazę tranzystora przez rezystor R₁ – od tego napięcia zależy stopień przewodzenia tranzystora. U₂ to napięcie wyjściowe, często mierzone na kolektorze względem masy; jego wartość zależy od tego, jak bardzo tranzystor przewodzi. U₃ natomiast to napięcie zasilania całego układu – bez tego napięcia żaden z elementów nie mógłby poprawnie pracować. Moim zdaniem warto tu zauważyć, że ten podział wynika zarówno z praktyki, jak i zaleceń producentów podzespołów – niemal wszystkie noty katalogowe opisują właśnie takie role napięć. W praktyce, np. podczas projektowania wzmacniaczy tranzystorowych, prawidłowe rozróżnienie tych napięć pozwala uniknąć wielu błędów, zwłaszcza podczas uruchamiania czy diagnostyki. W układach laboratoryjnych często spotykam się z tym, że ktoś myli napięcie sterujące z wejściowym, a to dwie zupełnie inne rzeczy. Stosując się do takiego schematu oznaczeń, łatwiej później przeprowadzać pomiary i analizować układ, więc to naprawdę nie jest tylko kwestia teorii, ale bardzo praktyczna umiejętność.