Na rysunku przedstawiono montaż mostu metodą

To jest właśnie montaż mostu metodą nawisową, czyli techniką, którą bardzo często wykorzystuje się przy budowie mostów nad przeszkodami wodnymi albo głębokimi dolinami, gdzie nie da się rozstawić typowego rusztowania. Cała sztuczka polega na tym, że kolejne segmenty ustroju nośnego są dobudowywane od podpory w kierunku przęsła, tak jak na rysunku. Najpierw montuje się fragment nad podporą, potem kolejne segmenty dokłada się na przemian po obu stronach, a całość jest utrzymywana dzięki precyzyjnie ustawionym podporom tymczasowym lub linom pomocniczym. Z mojego doświadczenia, metoda nawisowa świetnie sprawdza się przy dłuższych mostach z betonu sprężonego i stalowych konstrukcji kratownicowych – tam, gdzie trzeba uzyskać dużą rozpiętość bez podparcia pośredniego w środku przęsła. W praktyce to rozwiązanie jest zalecane przez normy mostowe i bardzo popularne na świecie. Co ciekawe, często spotyka się ją przy budowie mostów łukowych oraz estakad miejskich, gdzie teren pod przęsłem jest niedostępny lub zbyt kosztowne byłoby stosowanie tradycyjnego deskowania. Najważniejsze w tej metodzie jest precyzyjne planowanie kolejnych etapów i dokładność przy sprężaniu oraz montażu segmentów. Warto jeszcze wspomnieć, że całość pozwala na znaczną optymalizację czasu budowy i użycie mniej materiałów pomocniczych niż przy innych metodach, co zawsze jest mile widziane w praktyce budowlanej.