Na rysunku przedstawiono proces technologiczny wykonywania fundamentów

Proces pokazany na rysunku to typowe wykonanie fundamentów na palach wierconych. Rysunek dobrze oddaje kolejne etapy – od wiercenia otworu w gruncie przy użyciu świdra, przez ewentualne wprowadzenie zbrojenia, aż po zalanie otworu betonem. Taka technologia ma sporo praktycznych zalet, szczególnie przy trudnych gruntach lub w sąsiedztwie istniejących budynków, gdzie wibracje sąsiadujących konstrukcji muszą być zminimalizowane. Moim zdaniem, pale wiercone świetnie sprawdzają się tam, gdzie nie da się wbić prefabrykowanych elementów z powodu hałasu lub ryzyka uszkodzenia. Ważne jest też to, że technologia ta pozwala na wykonywanie pali o bardzo różnych średnicach i długościach, a dokładność wykonania otworu daje dobrą kontrolę jakości. W branży budowlanej stosuje się ją zgodnie z normami PN-EN 1536:2011, które szczegółowo opisują wymagania dotyczące projektowania i wykonania pali wierconych. Przykładowo, przy budowie dużych obiektów (np. wieżowce, mosty) takie fundamenty często są jedynym sensownym rozwiązaniem ze względu na nośność i możliwość osiągania dużych głębokości. Dla wykonawców dużym plusem jest też ograniczona ilość odpadów i możliwość pracy nawet przy ograniczonym dostępie terenu. Z mojego doświadczenia wynika, że to jedna z najbardziej uniwersalnych i przewidywalnych metod fundamentowania na głębokich gruntach.