Masa lokomotywy sześcioosiowej wynosi 120 t. Przy równomiernym rozłożeniu masy nacisk pojedynczego zestawu kołowego na tor wynosi około

Prawidłowa odpowiedź to 200 kN, bo masa lokomotywy 120 t rozkłada się równomiernie na sześć osi. Czyli najpierw trzeba policzyć nacisk jednej osi: 120 t / 6 = 20 t na oś. Standardowo w kolejnictwie przyjmuje się w przybliżeniu 1 tona ≈ 10 kN siły ciężkości (dokładniej 9,81 kN, ale do obliczeń eksploatacyjnych często zaokrągla się do 10). Czyli 20 t × 10 kN/t ≈ 200 kN. I to jest właśnie nacisk jednego zestawu kołowego na tor. W praktyce jest to bardzo ważny parametr konstrukcyjny i eksploatacyjny. Od nacisku na oś zależy, czy pojazd w ogóle może wjechać na daną linię kolejową, bo każda linia ma dopuszczalny nacisk osiowy (np. 200 kN, 210 kN, 225 kN). Projektując lokomotywę, konstruktor dobiera liczbę osi tak, żeby przy zadanej masie całkowitej nie przekroczyć dopuszczalnego nacisku na tor. Dlatego ciężkie lokomotywy to właśnie często układ sześcioosiowy (Co-Co), żeby rozłożyć masę na większą liczbę zestawów kołowych. W praktyce maszynista i służby techniczne nie liczą tego za każdym razem, ale muszą rozumieć, że masa pojazdu i liczba osi bezpośrednio przekładają się na oddziaływanie na tor, zużycie szyn, podkładów i podsypki. Moim zdaniem znajomość takich prostych przeliczeń pomaga lepiej rozumieć, skąd biorą się ograniczenia infrastruktury, dlaczego nie każda lokomotywa może jechać wszędzie i czemu w dokumentacji techniczno–ruchowej tak mocno podkreśla się nacisk osiowy i nacisk zestawu kołowego.