Na rysunku przedstawiono koła

Na zdjęciu widać typowy przykład kół obręczowych – czyli takich, w których część toczna koła (wieniec z obrzeżem) jest osobnym elementem, założonym na tarczę koła i osadzonym na wcisk z odpowiednią interferencją. Charakterystyczne jest właśnie wyraźne przejście między tarczą koła a jasną, zewnętrzną obręczą ze stali o wysokiej odporności na zużycie. W praktyce utrzymania pojazdów szynowych ma to duże znaczenie: przy nadmiernym zużyciu wieńca tocznego można wymienić samą obręcz, bez konieczności wymiany całego koła czy zestawu kołowego, co obniża koszty i skraca czas postoju pojazdu. W polskich i europejskich normach (np. PN-EN dotyczących zestawów kołowych) dokładnie określa się minimalne grubości obręczy, dopuszczalne zużycie, profile toczne oraz sposób montażu i kontroli połączenia obręcz–tarcza. W warsztatach naprawczych wykonuje się regularne pomiary średnicy koła, grubości obręczy oraz kontrolę ewentualnych pęknięć metodami nieniszczącymi. Moim zdaniem dobrze jest kojarzyć od razu z wyglądu: koło obręczowe ma wyraźnie oddzieloną, jaśniejszą część toczną, często widać też ślady po toczeniu na tokarce podtorowej. W eksploatacji lokomotyw i wagonów takie koła nadal są bardzo popularne, zwłaszcza tam, gdzie liczy się możliwość regeneracji i elastyczność napraw, przy zachowaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa i zgodności z wymaganiami TSI oraz przepisami UTK.