Na rysunku przedstawiono łożysko

Na rysunku pokazano klasyczne łożysko stożkowe, co widać po kształcie elementów tocznych – toczki mają przekrój stożkowy, a bieżnie wewnętrzna i zewnętrzna też są wyprofilowane po stożku. Oś stożków przecina się mniej więcej w jednym punkcie na osi łożyska, dzięki czemu takie łożysko bardzo dobrze przenosi jednocześnie obciążenia promieniowe i osiowe, zwykle w jednym kierunku. To jest cecha charakterystyczna łożysk stożkowych, odróżniająca je np. od łożysk kulkowych zwykłych. W praktyce, w pojazdach szynowych, łożyska stożkowe stosuje się bardzo często w zestawach kołowych, w wózkach wagonów i lokomotyw, tam gdzie występują duże siły osiowe od łuków toru i prowadzenia zestawu w torze. Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć ten typ łożyska z dużą nośnością i sztywnością układu – to nie jest delikatne łożysko do małych obciążeń, tylko element do ciężkich warunków pracy. Dobre praktyki branżowe mówią, że łożyska stożkowe montuje się zazwyczaj parami, „na przeciwbieżnie”, czyli w układzie O lub X, żeby przejmowały obciążenia osiowe w obu kierunkach. Wymagają też prawidłowego ustawienia luzu wstępnego albo napięcia wstępnego, zgodnie z dokumentacją producenta (np. SKF, FAG, Timken) i instrukcjami utrzymania taboru. W eksploatacji kolejowej zwraca się uwagę na właściwe smarowanie, brak przegrzewania oraz na regularną kontrolę uszczelnień, bo przegrzane łożysko stożkowe w zestawie kołowym to poważne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. W podręcznikach do budowy pojazdów szynowych takie łożyska są zwykle pokazywane właśnie jako podstawowe rozwiązanie dla osi wagonów i lokomotyw, ze względu na ich trwałość zmęczeniową i zdolność do pracy przy stosunkowo dużych prędkościach obrotowych.