Rysunek przedstawia symbol graficzny i tabele zależności układu logicznego typu <br><br> <table><tr><td>x₁</td><td>0</td><td>0</td><td>1</td><td>1</td></tr><tr><td>x₂</td><td>0</td><td>1</td><td>0</td><td>1</td></tr><tr><td>y</td><td>0</td><td>1</td><td>1</td><td>0</td></tr></table>

Poprawnie rozpozniono bramkę EXOR (exclusive OR). Widać to od razu po tabeli prawdy: wyjście y ma stan 1 dokładnie wtedy, gdy sygnały na wejściach x1 i x2 są różne. Dla kombinacji 0–0 i 1–1 na wyjściu jest 0, a dla 0–1 i 1–0 jest 1. To jest klasyczna definicja funkcji XOR: y = x1 ⊕ x2, którą można też zapisać jako y = x1·¬x2 + ¬x1·x2. Dodatkowo symbol graficzny ma charakterystyczny „podwójny łuk” po stronie wejść – to standardowe oznaczenie bramki EXOR zgodnie z typową notacją stosowaną w elektronice cyfrowej. Moim zdaniem warto zapamiętać, że EXOR to po prostu „detektor różnicy” logicznej. W praktyce używa się go do porównywania sygnałów (komparatory jedno- i wielobitowe), do generowania bitu parzystości w transmisji danych, w sumatorach binarnych jako element realizujący sumę bez przeniesienia, a także w prostych układach szyfrujących (operacje XOR w kryptografii i kodowaniu). W awionice i systemach pokładowych podobne bramki są częścią większych układów: komputerów misji, FMS, systemów testujących poprawność transmisji w magistralach danych (np. ARINC, MIL‑STD‑1553), czy w układach nadzorujących zgodność sygnałów z redundantnych czujników. Dobrą praktyką w projektowaniu układów cyfrowych jest sprawdzanie zarówno tabeli prawdy, jak i symbolu graficznego, bo w dokumentacji serwisowej czy schematach instalacji pokładowych często pojawia się tylko jeden z tych elementów. Znając charakterystyczny kształt bramki EXOR oraz jej tabelę prawdy, łatwiej potem analizować schematy, diagnozować usterki i rozumieć działanie bardziej złożonych bloków logicznych w systemach elektronicznych statku powietrznego.