W układzie pomiarowym przedstawionym na rysunku sprawdza się błędy<br> 1. Sprawdzany przyrząd<br> 2. Naczynie wyrównawcze<br> 3. Barometr<br> 4. Zawór<br> 5. Zawór<br> 6. Zbiornik podciśnieniowy<br> 7. Suwak na barometrze<br> P – do pompy próżniowej

Prawidłowo wskazany przyrząd to wariometr. Ten układ pomiarowy jest klasycznym stanowiskiem do sprawdzania przyrządów ciśnieniowych opartych na puszkach aneroidowych, które reagują na zmianę ciśnienia statycznego w czasie. Wariometr mierzy właśnie szybkość zmiany wysokości, czyli w praktyce szybkość zmiany ciśnienia statycznego. Dlatego w układzie pojawia się naczynie wyrównawcze, zbiornik podciśnieniowy oraz barometr odniesienia – chodzi o to, żeby móc bardzo precyzyjnie zadawać i stabilizować podciśnienie, a następnie obserwować reakcję wskazań przyrządu. Barometr (3) daje wartość odniesienia w mmHg lub w przeliczeniu na km wysokości, suwak (7) pozwala odczytać dokładną różnicę poziomów słupa cieczy, a więc różnicę ciśnień. Zbiornik podciśnieniowy (6) i połączenie z pompą próżniową P zapewniają, że można w miarę wolno i kontrolowanie zmieniać ciśnienie w układzie, co jest kluczowe przy kalibracji wariometru, który reaguje na tempo zmiany. W praktyce, w warsztacie obsługi przyrządów pokładowych, taki zestaw wykorzystuje się do sprawdzania błędów wskazań przy różnych „prędkościach wznoszenia/opadania” symulowanych przez odpowiednio szybkie zmiany podciśnienia. Z mojego doświadczenia dobrze ustawiony naczynie wyrównawcze i staranne odpowietrzenie całego układu to podstawa, bo każdy pęcherzyk powietrza w manometrze cieczowym potrafi zafałszować odczyt nawet o kilkadziesiąt stóp na minutę. Z punktu widzenia dobrych praktyk warsztatowych przyjmuje się, że kalibrację wariometru wykonuje się w kilku punktach zakresu i przy różnych prędkościach zmian ciśnienia, tak żeby wyłapać zarówno błąd skali, jak i ewentualne histerezy mechanizmu.