Wskaźnik oznaczony cyfrą 1 na tablicy przyrządów pokładowych w układzie Basic T to

W układzie Basic T wskaźnik oznaczony cyfrą 1 to właśnie wysokościomierz i to nie jest przypadek, tylko wynik wieloletnich doświadczeń w ergonomii kokpitu. Klasyczny Basic T zakłada, że w środkowym górnym polu mamy sztuczny horyzont, po jego lewej stronie prędkościomierz, po prawej – wysokościomierz, a poniżej – kursomierz/HSI. Dzięki temu pilot, przesuwając wzrok po stałym schemacie, bardzo szybko ocenia podstawowe parametry lotu: attitude, prędkość, wysokość i kurs. Moim zdaniem to jest świetny przykład, jak proste ułożenie przyrządów realnie zwiększa bezpieczeństwo. Wysokościomierz jest przyrządem barometrycznym, zasilanym z instalacji statycznej, skalowanym zwykle w stopach (w lotnictwie komunikacyjnym) lub metrach (częściej w szkolnym GA, zależy od kraju i przepisów). Pilot ustawia w nim ciśnienie odniesienia (QNH, QFE lub standard 1013 hPa), co jest absolutną dobrą praktyką przed startem, przy przechodzeniu przez poziom przejściowy i przed podejściem do lądowania. W praktyce, przy podejściu według przyrządów, spojrzenie „prawo od sztucznego horyzontu” od razu mówi, czy samolot nie schodzi poniżej minimów. Technik awionik, serwisując panel, musi pilnować, aby to rozmieszczenie było zachowane – nawet przy modernizacji na EFIS zachowuje się logiczny układ Basic T na ekranach PFD. W wielu biuletynach i zaleceniach producentów (np. ICAO, EASA, wytyczne human factors) podkreśla się, że spójny układ przyrządów minimalizuje obciążenie poznawcze pilota, a wysokościomierz po prawej od horyzontu jest jednym z takich niepisanych, ale bardzo mocno ugruntowanych standardów branżowych.