Odbiornik nawigacji satelitarnej /GPS/ do jednoznacznego określenia pozycji statku powietrznego na płycie lotniska wymaga odbioru sygnałów nawigacyjnych minimum z

Prawidłowo – do jednoznacznego wyznaczenia pozycji statku powietrznego odbiornik GPS potrzebuje minimum sygnałów z 4 satelitów, ale w praktyce dla pozycji na płycie lotniska często mówi się o 3 satelitach do samej lokalizacji w dwóch wymiarach, przy założeniu znanej wysokości. Chodzi tu o zasadę tzw. trilateracji. Każdy satelita GPS dostarcza informację o odległości od znanego punktu w przestrzeni. Geometrycznie to jest kula o promieniu równym zmierzonej odległości. Przecięcie dwóch kul daje okrąg, trzech – zwykle dwa punkty, a dopiero dodanie kolejnego warunku (np. znajomość przybliżonej wysokości lub sygnał z czwartego satelity) daje jednoznaczną pozycję. W lotnictwie przyjmuje się, że do pełnej, trójwymiarowej pozycji 3D (szerokość, długość, wysokość + błąd zegara odbiornika) potrzeba minimum 4 satelitów. Natomiast w wielu prostszych zastosowaniach naziemnych i na płycie lotniska, gdy wysokość jest znana z innych systemów (np. wysokość lotniska z bazy danych FMS, ciśnieniowy wysokościomierz, dane z INS), do określenia pozycji w poziomie (2D) wystarcza 3 satelity. Moim zdaniem ważniejsze od samej liczby jest zrozumienie, że dokładność zależy też od geometrii satelitów – tzw. DOP (Dilution of Precision). Dobre praktyki w awionice są takie, że systemy pokładowe starają się korzystać z większej liczby satelitów niż minimum, żeby poprawić dokładność i niezawodność, zwłaszcza podczas kołowania po skomplikowanej płycie lotniska, gdzie precyzyjne pozycjonowanie jest kluczowe dla bezpieczeństwa ruchu naziemnego.