Określ zależność, według której radiowysokościomierz wyznacza rzeczywistą wysokość statku powietrznego.<br> <br> gdzie:<br> \( H \) – wysokość lotu<br> \( C \) – prędkość rozchodzenia się fali elektromagnetycznej<br> \( a \) – prędkość dźwięku<br> \( t \) – opóźnienie fali

Poprawna zależność to H = 0,5 · C · t, bo radiowysokościomierz mierzy czas przelotu fali elektromagnetycznej tam i z powrotem między statkiem powietrznym a ziemią. Nadajnik wysyła impuls w dół, fala odbija się od powierzchni terenu i wraca do anteny. Zmierzone opóźnienie t obejmuje więc drogę w dół i z powrotem, czyli w sumie 2H. Ponieważ fala elektromagnetyczna rozchodzi się z prędkością C (z bardzo dobrym przybliżeniem prędkość światła w powietrzu), to całkowita droga wynosi s = C · t, a wysokość nad ziemią to połowa tej drogi, czyli H = (C · t)/2. Stąd właśnie czynnik 0,5 w poprawnym wzorze. Moim zdaniem warto tu zapamiętać nie tyle sam wzór, co logikę: sygnał leci w dwie strony, więc dzielimy przez 2. W praktyce radiowysokościomierze pracują w paśmie mikrofal, a ich wskazania są podstawą działania systemów ostrzegania o zbliżaniu się do ziemi (GPWS/EGPWS) i automatyki podejścia, np. autoland. Standardowe procedury operacyjne linii lotniczych wymagają, żeby pilot podczas podejścia zwracał uwagę właśnie na radiowysokość, szczególnie poniżej 200 ft, bo to jest rzeczywista wysokość nad terenem, a nie nad poziomem morza. Z mojego doświadczenia wynika, że kto dobrze rozumie ten prosty wzór, temu łatwiej ogarnąć, dlaczego radiowysokościomierz jest tak ważny przy podejściach na lotniska położone w trudnym terenie – tam klasyczna wysokość barometryczna nie mówi całej prawdy o odległości do ziemi.