Rysunek przedstawia antenę stosowaną w systemie

Poprawnie – rysunek przedstawia antenę systemu DME. To charakterystyczna, stosunkowo niewielka antena pracująca w paśmie UHF (ok. 962–1213 MHz), najczęściej w formie tzw. „blade” lub niskiego „płetwowego” elementu montowanego na spodzie kadłuba. DME (Distance Measuring Equipment) mierzy odległość skośną do naziemnego przekaźnika, na podstawie czasu propagacji par impulsów wysyłanych przez transponder pokładowy i odbieranych przez stację naziemną. W praktyce pilot na wskaźniku DME widzi nie tylko dystans, ale często też prędkość względem stacji i przewidywany czas dolotu. Z punktu widzenia technika awionika ważne jest, że antena DME musi mieć dobrą widoczność „w dół”, bo współpracuje z naziemnymi stacjami DME, zwykle zlokalizowanymi na lub w pobliżu VOR/ILS. Moim zdaniem warto kojarzyć typowe kształty anten: dla DME i transpondera są to właśnie małe, opływowe „płetwy” w paśmie UHF, często produkowane przez firmy typu Narco, Bendix/King, Collins. W dokumentacji instalacyjnej (np. zgodnie z DO-160, wytyczne producenta samolotu) znajdziesz dokładne wymagania co do miejsca montażu, minimalnych odległości od innych anten, uziemienia i prowadzenia kabli koncentrycznych. Dobrą praktyką jest sprawdzanie stanu powierzchni anteny (brak pęknięć, korozji przy śrubach), poprawności uszczelnienia oraz rezystancji uziemienia względem poszycia. W obsłudze liniowej problemy z zasięgiem DME bardzo często wynikają właśnie z uszkodzonej lub źle zamontowanej anteny, a nie samego wyposażenia radiowego w avionics bay. Znając wygląd typowej anteny DME, łatwiej szybko zidentyfikować system na płaszczyźnie i powiązać go z odpowiednimi testami funkcjonalnymi i procedurami serwisowymi.