Odbiorniki ciśnień powietrza wykorzystujące dyszę Venturiego wykorzystuje się do pomiaru

Odbiorniki ciśnień powietrza z dyszą Venturiego są klasycznym przykładem wykorzystania równania Bernoulliego do pomiaru małych prędkości przepływu powietrza. W zwężce Venturiego przepływ przyspiesza, a ciśnienie statyczne spada. Różnica między ciśnieniem całkowitym a ciśnieniem w zwężce jest potem przeliczana na prędkość. Dla niewielkich prędkości, w zakresie liczb Macha znacznie poniżej 0,3, przepływ można traktować jako praktycznie nieściśliwy, więc zależność między różnicą ciśnień a prędkością jest prosta i bardzo dokładna. Dlatego takie rozwiązania stosuje się właśnie do pomiaru małych prędkości przepływu, np. w kanałach wentylacyjnych, w prostych instalacjach pomiarowych na ziemi, czasem w pomocniczych układach pomiarowych w lotnictwie lekkim, gdy nie są wymagane bardzo złożone przetworniki. W praktyce lotniczej, przyrządy oparte na Venturim są też wykorzystywane (w trochę innej konfiguracji) jako źródło podciśnienia dla żyroskopowych przyrządów pokładowych, co dobrze pokazuje, że działają stabilnie przy stosunkowo niewielkich przepływach i różnicach ciśnień. Moim zdaniem warto zapamiętać, że do wysokich prędkości i pomiaru zjawisk sprężystych służą już inne konstrukcje – natomiast Venturi to raczej „narzędzie do spokojnej roboty”, idealne tam, gdzie przepływ jest powolny, laminarny i chcemy uzyskać powtarzalne wskazania przy prostym układzie mechanicznym. W dobrych praktykach pomiarowych podkreśla się, że układy z dyszą Venturiego kalibruje się w zakresie prędkości, dla których założenie nieściśliwości powietrza jest spełnione, co dokładnie pokrywa się z ideą pomiaru małych prędkości przepływu.