Który z przedstawionych na rysunku podzespołów wyznacza i przekazuje do komputera autopilota sygnał uchybu pomiędzy pożądanym kursem magnetycznym a kursem bieżącym, o dokładności umożliwiającej wykonanie dwugodzinnego lotu zgodnie z planem?

Prawidłowa odpowiedź to HSI, bo właśnie ten przyrząd „składa” w jednym miejscu informację o kursie statku powietrznego oraz o zadanym kierunku z radionawigacji albo GPS i potrafi wygenerować bardzo precyzyjny sygnał uchybu kursowego dla autopilota. HSI (Horizontal Situation Indicator) łączy w sobie cechy żyrokompasu kierunkowego i wskaźnika nawigacyjnego VOR/LOC/GPS. Dzięki temu komputer autopilota nie musi osobno porównywać kursu z DG i odchyłki z CDI – dostaje już gotowy, zlinearyzowany sygnał „fly left / fly right” o małej histerezie i wysokiej dokładności kątowej. W typowych instalacjach GA, zgodnych z zaleceniami producentów awioniki i standardami DO-160/DO-178 dla systemów lotniczych, HSI udostępnia do autopilota wyjście oznaczane często jako heading error albo course error. Ten sygnał jest proporcjonalny do różnicy między pożądanym kursem magnetycznym (wybranym pokrętłem HDG lub poprzez nawigację – np. radial VOR czy ścieżka GPS) a aktualnym kursem samolotu. Dzięki temu autopilot może bardzo płynnie sterować serwem przechylenia (roll servo), utrzymując zaplanowaną linię drogi nawet przez wielogodzinny lot IFR. W praktyce pilot ustawia na panelu autopilota tryb HDG lub NAV, a HSI przekazuje do komputera autopilota sygnał błędu, który jest na bieżąco kompensowany wychyleniem lotek. Moim zdaniem to jedno z kluczowych przyrządów w klasycznym „szklano-analogowym” kokpicie, bo zapewnia zarówno dobrą świadomość sytuacyjną pilota, jak i stabilne odniesienie dla systemów automatycznego sterowania.