Wskaż zależność, według której radiowysokościomierz wyznacza rzeczywistą wysokość statku powietrznego.<br> <br> gdzie:<br> \( H \) – wysokość lotu<br> \( C \) – prędkość rozchodzenia się fali elektromagnetycznej<br> \( a \) – prędkość dźwięku<br> \( t \) – opóźnienie fali

Poprawnie wskazana zależność H = 0,5 · C · t wynika bezpośrednio z zasady działania radiowysokościomierza. Urządzenie to wysyła impuls fali elektromagnetycznej w dół, w stronę ziemi, a następnie mierzy czas, po jakim echo wraca do anteny. Fala pokonuje drogę tam i z powrotem, czyli 2·H. Prędkość rozchodzenia się fali elektromagnetycznej w przybliżeniu równa jest prędkości światła C. Z prostego wzoru drogi s = v · t mamy: 2·H = C · t, a po przekształceniu H = 0,5 · C · t. Ten współczynnik 0,5 jest więc kluczowy, bo uwzględnia, że mierzony jest czas lotu impulsu w obie strony, a nie tylko w dół. W praktyce lotniczej radiowysokościomierz podaje tzw. wysokość bezwzględną nad terenem (AGL), co jest szczególnie ważne przy podejściach precyzyjnych, pracy systemów GPWS/EGPWS czy przy lotach na bardzo małych wysokościach, np. śmigłowców. Moim zdaniem warto zapamiętać, że wszystkie tego typu systemy radarowe działają dokładnie na tej samej zasadzie: znana prędkość fali elektromagnetycznej, dokładny pomiar czasu i proste przeliczenie na odległość. W dokumentacji producentów awioniki i standardach, np. ICAO czy EASA, zawsze podkreśla się konieczność kalibracji i kompensacji błędów (krzywizna terenu, nachylenie, właściwości anteny), ale sama zależność fizyczna pozostaje niezmienna. W serwisie technik awionik, analizując działanie radiowysokościomierza na stanowisku testowym, dokładnie opiera się na tej relacji między czasem opóźnienia impulsu a wyświetlaną wysokością. To taki fundament, bez którego trudno zrozumieć resztę elektroniki i logiki systemu.